Peter Klencke leerde tijdens zijn schooltijd op het Dalton Lyceum in Den Haag eerst saxofoon spelen en was helemaal gek van de jazz (de bebop, Charlie Parker, Miles Davis). Dat verschafte hem een algemene muzikale basis. Tijdens de studie Nederlands in Amsterdam stapte hij over op gitaar en zang en zong jaren lang (jaren 60-70) akoestische countryblues van Sleepy John Estes, Son House, Charlie Patton. Speelde de bluesharmonica. Schreef over blues in het blad Jazzwereld. Zong op verschillende blues-langspeelplaten en gaf er ook zelf een uit: Rattlesnakes coming out of the basket (1974). Werkte samen met o.a. blueszangeres Victoria Varekamp.

Vanaf ca 1972 begon Peter Klencke eigen Nederlandstalige liederen te maken. Met een eigen muziekgroep, Boèm (spreek uit: bowemme), trad hij veel op tussen 1976 en 1984. Tussen 1984 en 2003 heeft hij weinig gespeeld, maar sinds 2003 heeft hij de zang en gitaar weer met nieuwe hartstocht opgepakt en is hij de bühne weer op gegaan.

Klencke zingt en speelt dus vooral eigen liederen.
De jazz en blues zijn nog steeds inspiratiebron.
En Bob Dylan: de eeuwig creatieve dichter-zanger.
Zijn liedteksten lijken soms meer op (gezongen) gedichten, over uiteenlopende existentiële ervaringen. De gitaar heeft - zoals in de blues altijd al gebruikelijk was - een belangrijke functie om de tekst te steunen, te versterken of te relativeren.


Verlammende zon, de wind staat stil
Gerafelde zeilen, restant van mijn wil
Sirene van blues, kille muze, fatale vrouw
Ik hoor je stem, ik haat je maar ik ben je trouw

Uit: Sirene van blues


verblindend wilde zee, vloed van zilver gezegend
glazen bruidsjapon, haar zoom de horizon
gerafelde kleden van Atman, gevuld met hagel  sneeuw of regen
en daartussen de warme lentezon
twee gestalten op het strand, we zijn er werkelijk
kijken elkaar aan, één moment onsterfelijk
ik kus je op je gezicht, daar rust de zon
klein mysterie, wat gaat er in je om

Uit: Twee gestalten op het strand